Musica Ficta

De oude muziek – eigenlijk een verzamelnaam voor verschillende stijlen en stromingen – neemt een belangrijke plaats in binnen het hedendaagse muzieklandschap. Meer dan een historisch of musicologisch aardigheidje, gaat het hier om een waarachtige artistieke bevlogenheid, die zowel levendig als creatief is. De pioniers aan wie we deze renaissance van ons muzikaal verleden te danken hebben, hebben de kennis en de ervaringen die ze in de voorbije decennia opgedaan hebben, doorgegeven aan de volgende generaties. Oude muziek wordt nu onderwezen in de muziekconservatoria. Met deze opleiding als basis brengt de jonge generatie een nieuw elan in de oudemuziekbeweging.

Alle historische criteria ten spijt, blijft de interpretatie afhankelijk van de gevoeligheid van de hedendaagse muzikant. Het is het muzikaal discours dat ons aanspreekt. We worden beroerd door het karakter, het temperament en de kleuren die de muzikant aan zijn interpretatie geeft. Daarom plaatst Musica Ficta de uitvoerder centraal in het creatieve proces.

Men vindt het begrip musica ficta terug in theoretische traktaten van de 13de eeuw. De term verwijst er naar de regels in verband met het al dan niet verhogen van bepaalde noten in een modale compositie. Het is de taak van de muzikanten om te trachten deze regels toe te passen. In de praktijk zijn de specialisten het onderling niet steeds eens, en dan is het aan de muzikant om te kiezen; daar komt zijn persoonlijkheid in het spel. Wie heeft gelijk? Moeten we echt een antwoord geven op deze vraag? Wat raakt ons, wat bevalt ons : deze vragen lijken ons interessanter.

Musica Ficta wordt uitgewerkt in drie of vier cd-projecten per jaar, waarvoor muzikanten, gekozen omwille van hun engagement en muzikale kwaliteiten, samengebracht worden rond artistieke projecten, die zowel qua repertoire als qua benadering interessant zijn. Het is een reeks waarin de interpretatie van de oude muziek binnen een hedendaagse context centraal staat.

Bernard Mouton